De vraag komt onverwacht.
Nog geen minuut geleden luisterde de zaal aandachtig naar het indrukwekkende verhaal van een mensenrechtenadvocaat. Hij vertelde over zijn werk voor het Internationaal Strafhof in Den Haag. Over de slachtoffers voor wie hij opkomt, de zaken waaraan hij werkt en de overtuiging die hem iedere dag opnieuw voortdrijft.
Dan steekt iemand in de zaal zijn hand op.
De vraag die volgt klinkt niet als een vraag, maar als een verwijt. Waarom wordt er niets gedaan aan andere misstanden? Waarom komt hij niet op voor díé slachtoffers?
Het wordt stil.
Alle ogen zijn op hem gericht. Hoe gaat hij hierop reageren?
Hij blijft rustig. Legt uit wat zijn rol is, waar zijn mogelijkheden liggen en waar de grenzen van zijn werk beginnen. Hij verdedigt zich zonder in de verdediging te schieten.
Als gespreksleider probeer ik daarna de aandacht weer terug te brengen naar wat hij zojuist met ons heeft gedeeld. Naar alles wat hij wél doet. Naar de moed, de inzet en de jarenlange toewijding die daarvoor nodig zijn.
Het voorval blijft nog even bij me.
Niet omdat er geen kritische vragen gesteld mogen worden. Juist wel. Maar waarom zijn we soms zo snel geneigd om te wijzen op wat iemand níét doet, terwijl we nauwelijks stilstaan bij alles wat diegene wel voor elkaar krijgt?
Tijdens hetzelfde evenement reiken we drie Humanitarian Awards uit. Aan mensen en organisaties die zich ieder op hun eigen manier inzetten voor anderen. Een van de award winnaars is Because We Carry, een stichting die vluchtelingenmoeders en hun kinderen ondersteunt.
Toen ik me in hun werk verdiepte, las ik op hun website een zin die bij me bleef:
De lieve mensen zijn met meer
Misschien klinkt dat naïef. Wie het nieuws volgt, zou soms iets anders denken. Maar kijk eens werkelijk om je heen.
De meeste mensen willen helemaal geen ruzie, strijd of verdeeldheid. Ze willen prettig leven. In vrede. Met hun gezin, hun buren en de mensen om hen heen.
Er zijn mensen die het leuk vinden om iemand te helpen. Die boodschappen brengen bij een zieke buurvrouw, kleding inzamelen of zich jarenlang inzetten voor mensen die ze niet eens persoonlijk kennen.
Alleen maken zij meestal minder lawaai.
De harde stemmen vallen meer op. De mensen die overal iets van vinden, die vooral zien wat er misgaat of die anderen naar beneden halen, weten soms verrassend veel ruimte in te nemen.
Laten we die vergissing niet maken. Om te denken dat de luidste stemmen ook altijd de meeste zijn.
Misschien moeten we stoppen met al onze energie te steken in het overtuigen van mensen die niet overtuigd willen worden. Niet iedereen hoeft ons te begrijpen. Niet iedere aanval vraagt om een verdediging. Niet elk verwijt verdient een plek in ons hoofd.
We kunnen onze aandacht ook richten op de mensen die wél willen bijdragen. Die opbouwen in plaats van afbreken. Die niet alleen praten over een betere wereld, maar iedere dag iets doen om haar een beetje beter te maken.
Want de harde stemmen klinken misschien luider.
Maar de lieve mensen zijn met meer.
