Ik zit op de grond tussen de verhuisdozen. Een baby op mijn arm. Een peuter van twee die om me heen dartelt.
De eerste dag in ons nieuwe huis.
Plotseling bekruipt me een beklemmend gevoel.
‘Oeps. Dit was de domste beslissing ooit.’
Van een afstandje zie ik mezelf zitten, tussen de onuitgepakte dozen. Ik kan me niet meer bedenken waarom ik een paar maanden geleden vol overtuiging ‘ja’ heb gezegd tegen een verhuizing terug naar Friesland.
Hij had een droomhuis gevonden. Vrijstaand. Aan het water. Een grote tuin waar de kinderen eindeloos konden spelen.
Het klopt allemaal.
Behalve voor mij.
Mijn gedachten op die eerste ochtend, terwijl ik tussen de verhuisdozen zit, gaan alle kanten op.
In de tussenliggende jaren hadden we in het bruisende Noord-Holland gewoond. Ik had er carrière gemaakt. Ik had me vrij gevoeld, en in controle over mijn leven.
We trouwden en kregen in korte tijd twee kinderen.
Vanaf het moment dat ik moeder werd, veranderde er iets. Opeens draaide het niet meer alleen om mij. Ik voelde een enorme verantwoordelijkheid om het goed te doen. Voor hen.
Misschien was dat wel de reden dat de verhuizing me aantrekkelijk leek. Meer ruimte. Verandering. Een nieuw begin. Een onbezorgde jeugd voor onze kinderen.
Eigen schuld
En nu zit ik daar. Terug in Friesland. Waar ik me als kind zo klein had gevoeld.
Mijn baan opgezegd. Mijn onafhankelijkheid kwijt. Ver weg van mijn netwerk, en van alle activiteiten die zin gaven aan mijn leven.
Ik kan niemand anders de schuld geven. Ik heb zelf ja gezegd.
Eigen schuld dikke bult.
Ik besluit om er het beste van te maken. Ik houd zielsveel van mijn kinderen en wil de best mogelijke moeder zijn.
Ik stort me op het gezin. Op de kinderen. Ik wil hun jeugd warmer maken dan de mijne.
En eerlijk is eerlijk: voor de kinderen is het een heerlijke plek om op te groeien. Ze spelen buiten, er komen steeds meer dieren bij en ze krijgen alle vrijheid om gewoon kind te zijn.
De eerste barstjes
Hoe fantastisch deze omgeving is voor de kinderen; in onze relatie beginnen de eerste barstjes te komen. We groeien niet naar maar van elkaar.
Hij voelt zich thuis in Friesland.
Ik voel me opgesloten.
Terwijl hij geniet van rust en regelmaat, verlang ik naar beweging en uitdaging. Ik zet me in als vrijwilliger bij een mensenrechtenorganisatie.
Waar voor hem het gezin altijd op de eerste plaats staat, zijn er voor mij ook andere idealen die om mijn aandacht vragen. Het brengt me in een spagaat. Want aandacht kun je maar één keer geven.
Langzaam wordt duidelijk dat we allebei een ander leven voor ons zien.
We praten erover. Maar we komen niet dichter bij elkaar.
Integendeel.
Ik leer steeds vaker nee te zeggen. Durf conflicten aan te gaan waar ik ze vroeger vermeed.
De verschillen die ons ooit zo aantrokken, komen steeds vaker tussen ons in te staan.
Langzaam drijft onze relatie een kant op waarvan ik mij voorgenomen had nooit in terecht te willen komen; we zijn samen maar niet met elkaar. Twee individuen, die zich steeds verder verwijderen van elkaar.
Het gevecht in mijn hoofd
Het beklemmende gevoel uit mijn jeugd grijpt me opnieuw bij de keel.
Ik wil weg uit deze situatie. Weg uit Friesland.
Toch blijf ik. We hebben kinderen. Ik heb zelf immers voor dit leven gekozen.
Zodra de kinderen naar school gaan, zoek ik een betaalde baan. Ik verdien mijn eigen geld en voel mijn zelfvertrouwen terugkomen.
Maar diep van binnen blijft iets knagen.
Ik verlang naar een leven dat draait om meer dan werk, gezin en de dagelijkse praktijk. Ik wil iets betekenen. Bijdragen aan iets dat groter is dan ikzelf.
Dat verlangen verdwijnt niet. Het wordt alleen maar sterker.
Ik ben voortdurend met mijzelf in gevecht. Naar de buitenwereld doe ik wat er van mij wordt verwacht en probeer ik met iedereen rekening te houden. Het kind in mij wil niemand pijn doen.
Net als in mijn jeugd trek ik me terug in de wereld van mijn gedachten.
Daar bouw ik een leven dat alleen in mijn hoofd bestaat.
