Ik sta op de overloop en neem afscheid van mijn dochter. Zeventien is ze. Wat is ze mooi en wat is ze stoer.
‘Ik moet gaan’, zeg ik. ‘Ik kan hier niet meer blijven.’
We slaan de armen om elkaar heen. We huilen allebei. Háár achterlaten doet nog het meeste pijn van alles.
Haar iets oudere broer studeert en woont niet meer thuis; zij is net aan haar laatste schooljaar begonnen.
Terugkijkend had ik misschien moeten wachten tot ook zij het huis uit was. Haar examenjaar niet moeten belasten met mijn beslissing. Maar op dat moment lig ik zó met mezelf overhoop dat ik geen andere uitweg meer zie.
Ze droogt haar tranen, zet zwijgend en alsof er niets is gebeurd haar koptelefoon op, pakt de fiets en gaat naar school.
Dàt moment staat voor altijd als een diepe kras in mijn ziel gekerfd.
Mijn lieve, lieve dochter.
Ik blijf boven aan de trap staan totdat ik haar niet meer kan horen. Alsof ik door nog één seconde te wachten de tijd kan terugdraaien.
Maar de knop is om.
Ik kan niet meer terug.
Ik ga.
