Plat op mijn buik en met gespreide armen lig ik op de zwarte basaltblokken onder een viaduct. Auto’s razen boven mijn hoofd. De cadans waarin honderden rubberbanden over de voegen in het asfalt rollen, werkt onverwacht kalmerend. Ik leg mijn hoofd op de koude stenen en huil.
Door mijn tranen heen zie ik mijn fiets verderop liggen in het gras. Het stuur, dwars op het frame, schittert in het zonlicht. Het is een bloedhete zomerdag.
Ik ben het huis ontvlucht. De tuin, het water, de voorbijvarende bootjes met lachende mensen. Iedereen lijkt gelukkig te zijn. Ik fiets naar het eenzaamste en donkerste plekje dat ik ken. Waar ik zeker weet dat ik niemand tegen zal komen. Dat niemand mij zal zien.
Ik móet alleen zijn. Los zien te komen uit de draaikolk van mijn gedachten. Ik moet aarden.
Ik gooi mijn fiets aan de kant en druk mijn lichaam tegen het koude, harde gesteente. Mijn hoofd vindt troost.
De tranen blijven komen. Ik kan ze niet stoppen. Al mijn verdriet moet eruit. Verdriet om mijzelf, verdriet om mijn kinderen. Verdriet om mijn man.
Ik ben degene die het ingewikkeld maakt. Niet zij.
Ik ben degene die verlangt naar iets anders. Niet zij.
Ik ben degene die niet genoeg heeft aan dit leven.
Mijn leven stroomt niet. Het stottert vooruit. De ene dag ben ik gelukkig en denk ik dat het wel goed komt. De volgende dag slaat de twijfel weer toe en voel ik me diep ongelukkig. Ik leef in een emotionele rollercoaster.
Wanneer mijn tranen op zijn draai ik me op mijn rug, om nog een tijdje naar het vloeiende spel van de lucht en de wolken te kijken. Ik voel me rustig worden. Het wordt stil in mij.
Er zal een beslissing genomen moeten worden. Een ja of een nee. Blijven hangen in twijfel of hoop lost niets op. Dan blijft alles bij het oude en verandert er niets.
En er is maar één die de beslissing kan nemen.
