Laatbloeier deel 8 – Vrij

De kleine cijfertjes op mijn bankafschrift drukken me hard met mijn neus op de feiten. Mijn zakelijke rekening nadert het nulpunt. Op mijn privérekening staat nauwelijks meer iets. Nog even en ik heb niets meer. Nada. Noppes. Nul.

Als ik nú niets onderneem, moet ik met hangende pootjes mijn ongelijk toegeven. Dat ik het alleen niet red. Ik móet zorgen dat ik geld maak.

Er komt een enorme vastberadenheid in mij los. Ik wil van niemand meer afhankelijk zijn. Ik voel een kracht zoals ik die niet eerder heb gevoeld. Ik weet dat ik het kan. En ik besluit dat ik het ga redden.

Ik weet precies wat ik zoek. Een opdracht met voldoende uitdaging, in een dynamische omgeving, voor langere tijd en met een goed tarief. Een stevige basis, zodat ik ook mijn vrijwilligerswerk kan blijven doen.

Ik boor mijn oude netwerk in Noord-Holland aan. Leg contact met diverse oud-collega’s. Een aantal netwerkgesprekken zijn het resultaat. Waarvan er eentje raak is. Die levert mij na een paar intense gesprekken een opdracht op die aan al mijn voorwaarden voldoet.

In Amsterdam!

Niet veel nodig

Ik verplaats mijn leven naar Amsterdam.

Twaalf vierkante meter is de totale oppervlakte van het kamertje dat ik bij een kennis huur.  Een slaapbank, een bureautje en een kast. Meer past er niet in.

Meer heb ik eerst niet nodig. Ik voel mij gelukkig. Ik voel mij onafhankelijk en vrij.

Mijn energie stroomt weer en ik voel de ruimte om de rest van mijn leven te creëren.

Ik verwacht geen mooie rechte lijn omhoog. Ik ben realistisch. Het zal met vallen en opstaan gaan. Drie stappen vooruit, één stap terug. Ik zal fouten maken. Misschien ga ik nog wel eens een keer hard onderuit.

Maar ik leer. En ik ga verder.

Ik hoef mij niet langer belemmerd te voelen. Niet langer om toestemming of goedkeuring te vragen. Ik heb alleen verantwoording aan mezelf af te leggen.

Ik ben niet trots dat ik moest scheiden om op dit punt te komen. Ik zal ook niemand aanraden om hetzelfde te doen. Het is hoe dan ook een pijnlijk proces, voor alle betrokkenen.

Voor mij was het echter de enige weg om uit de impasse te komen. Om volledig uit de knop te komen en te bloeien.

Maar beter laat bloeien dan op mijn tachtigste spijt te hebben.

Ik leef in het nu. Kan mijn eigen manier ontdekken om mijn leven vorm te geven. Ik neem verantwoordelijkheid voor wat er op mijn pad komt en ontwikkel me gaandeweg verder. Ik ontvlucht de werkelijkheid niet meer door te dromen, maar creëer mijn eigen nieuwe werkelijkheid.

Door het simpelweg te DOEN.

Laatbloeier

Ik ben een typische laatbloeier.

Bloeien begon niet toen alles op zijn plek viel.

Bloeien begon toen ik koos.