Wind

wind
Gerbrig Deinum
Gerbrig Deinum

Schrijver & inspirator

Terwijl de deur

in het donker

achter mij

langzaam

in het slot valt,

wordt de tijdloze stilte

van mijn gemijmer

over onze laatste zachte zoen,

abrupt verstoord

door de wind.

 

Het is de wind,

die bulderend de hoek om raast,

gefrustreerd,

omdat ie het niet kon winnen

van de sterke muren

van de trotse huizen,

en zich daarom botviert

op mijn haar.

 

Wind,

ik geniet van jouw kracht,

ik geniet van jouw energie,

ik geniet van jouw aanraking,

ik geniet van jouw geur.

 

Terwijl ik naar huis loop,

wen ik aan de storm;

en lijken de uithalen van de wind

getemd te worden

door de takken van de bomen

die zich naar mij buigen

als ik ze passeer.

Het wordt stil om mij heen,

de wind plaagt mij niet meer

maar flowt juist met mij mee.

 

En terwijl de wind

mij nu met rust laat,

hoor ik op de achtergrond

zijn bulderend geraas

waarin hij

alleen voor mij verstaanbaar

jouw naam

in langgerekte klanken

laat ruisen door de nacht.

 

Wind,

ik geniet van jouw aanwezigheid,

ik geniet van jouw felheid,

ik geniet van jouw stoten,

ik geniet van jouw druk in mijn rug.

 

Wind, net als jij

wil ik mijn intentie voortdurend voelen,

soms bulderend,

soms stil,

maar altijd in beweging,

het leven leven

en met mijn lief

door pieken en dalen gaan

maar mijzelf altijd weten te herpakken

met een eindeloze energie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *